Dat vraag ik me af, maar het hangt er maar vanaf hoe je het doet. Zoals me zoveel dingen.

Allereerst is de trend op heel veel vlakken dat mensen afgaan op meningen van “peers” en steeds minder op informatie van bedrijven. Kijk naar het succes van sites als Zoover (reizen) en Kieskeurig (consumentengoederen). Kortom, bij de keuze voor iets (en dus ook iemand is mijn stelling), gaan mensen steeds meer af op meningen van anderen. Een “recommnedation”, hoe Amerikaans ook, is zo’n beoordeling van een “peer” over jou als professional.

Wel is het zo dat ik vind dat je iemand niet “out of the blue” om een recommendation moet vragen. Vaak krijg je dan een obligaat verhaal, omdat die ander op dat moment niet een concrete ervaring met je heeft gehad. Daar ligt ook meteen het anwoord. Ik vraag een recommendation pas als iemand me al een compliment geeft, mondeling of per e-mail. Dan zeg ik: als je zo tevreden bent, zou je dan een recommendation willen schrijven. Voordeel is dat het taalgebruik veel spontaner is en dat mensen je het compliment al hebben gegeven en je er dus feitenlijk niet om vraagt. Zo vraag ik het als mijn cursisten spontaan een mailtje sturen na een training en zoals je ziet levert dat leuke, spontane recommendations op.

Doe dat dus zelf ook: vraag het je manager of een klant nadat hij je een compliment heeft gegeven, of één van je medewerkers (handig als je mensen aan het werven bent). Ook hier geld weer: personaliseer je verzoek, want Linkedin heeft ook standaard endorsement verzoeken, niet doen! Hoe kun je een persoonlijke recommendation verwachten na een standaard verzoek?

Niet onbelangrijk: Linkedn vraagt je meteen een recommendation terug te doen. Mijn advies wacht daar een weekje mee. Als je het namelijk meteen an elkaar doet, is dat zichtbaar in de network updates op je profiel en dat vergroot niet bepaald de gepercipieerde (!) waarde van de recommendation in je netwerk, hou daar rekening mee.

Durf ook nee te zeggen. Laatst vroeg een oud-collega van me iets over hem te zeggen, terwijl ik de laatste 10 jaar niet – ook niet in een andere hoedanigheid – met hem had samengewerkt. Ik heb hem toen gezegd dat het me beter voor hem en mij leek om dat niet te doen. Maar ja, dat vinden we in Nederlands soms ook moeilijk, nee zeggen.