emploIT » ethiek

Met name slecht nieuws verdient aandacht

Karst Dollekamp — Fri, 22 Jan 2010 12:29:15 +0000

Veel gehoorde klacht over werving & selectie professionals is “Als na de intake bij de recruiter de klant de kandidaat niet wilt spreken is de kandidaat niet meer interessant en hoort de deze niets meer van het bureau.” Overigens is mijn ervaring dat er ook een flinke categorie kandidaten is die dat gebrek aan communicatie ook naar de recruiter toepast als er zich ineens een leukere vacature aanbied.Ik denk dat deze houding bij negatief nieuws inderdaad veel voorkomt. Het is mijn stellige mening dat je moet communiceren met een ander op een wijze waarop jij wilt dat in een dergelijk geval ook met jou gecommuniceerd zou worden. En in een dergelijke situatie verwacht ik dat ik bij voorkeur mondeling en zo goed mogelijk geïnformeerd zou worden. Dit komt mij als recruiter niet altijd even goed uit want ook ik wil soms meer aandacht geven aan de match en minder aan de man/vrouw die is afgewezen. Maar ik dwing mij om die kandidaat ook alle aandacht (vitamine A) te geven die ieder mens verdient. Dat is naar mijn mening juist en het wordt gewaardeerd. Overigens is het een instrument gebleken om kandidaten aan je te binden. Want de niet kandidaat van vandaag is de juiste kandidaat van morgen. Als mensen worden afgewezen op een prettige wijze blijken ze dat te onthouden en zal een grotere bereidheid tot samenwerking geven in een mogelijk volgende procedure. Maar dit is naar mijn mening slechts een bijkomend positief effect.

Contradictio in terminis: recruitment en ethiek deel 2

Karst Dollekamp — Wed, 02 Dec 2009 11:46:54 +0000

In mijn vorige blog heb ik getracht uit te leggen dat het mijns inziens heel belangrijk is een ander te behandelen zoals je zelf behandeld wil worden. Klinkt eenvoudig maar onder tijdsdruk blijkt dat vaak anders.
Waarom zou je de kandidaat die toch niet voldoet aan het profiel daarover uitleg geven als je nog 100 andere dingen op je lijstje hebt? Nou omdat als je zelf die kandidaat zou zijn daar prijs op zou stellen!

Vaak wordt ik in een gesprek met een kandidaat geconfronteerd met enige (of veel) scepsis over mijn rol of de rol van ons bedrijf. De man of vrouw tegenover mij heeft namelijk slechte ervaringen met een aantal van mijn vakbroeders (of vakboeven). Als ik dat bespeur leg ik mijn bespeuring op tafel. Veelal vertel ik hen dat ik hen volkomen kan begrijpen, omdat ik deze ervaring als “kandidaat” zelf ook heb ervaren. Ik probeer dan uit te leggen dat als de kandidaat niet wordt geplaatst/aangenomen voor de vacature waarover wij in gesprek zijn, maar hij/zij wel positief is over ons bedrijf en onze bijdrage in het proces, een grote doelstelling voor mij en ons bedrijf bereikt is. Vanzelfsprekend verdienen wij geld met plaatsingen, maar verdient ons bedrijf een goede reputatie als de kandidaat niet geplaatst wordt via ons, maar hij wel een goed gevoel over ons heeft. En ik krijg dààr weer een goed gevoel van.

Overigens, soms is het zo dat het niet ethische gedrag van een aantal van onze collega’s het bestaan van ons bedrijf eenvoudiger maakt. Wij doen het namelijk op dat gebied al snel beter!

Contradictio in terminis; recruitment en ethiek.

Karst Dollekamp — Thu, 12 Nov 2009 15:57:28 +0000

Uit veel gesprekken met opdrachtgevers en kandidaten lijkt de combinatie ethiek en recruitment bijna per definitie een tegenstelling. Voordat ik zelf recruiter als professie aannam zat ik met enige regelmaat “aan de andere kant van de tafel”. Ik waardeerde mijn gesprekspartners de recruiters van het bureau of het bedrijf zeer verschillend: van innemend tot onprettig, van kundig tot slecht geïnformeerd, van correct tot onbetrouwbaar. Zoals vaak zijn een aantal negatieve ervaringen goed in mijn geheugen gebleven en moest ik meer dan twee keer nadenken toen ik gevraagd werd te komen werken voor ICT Career. Wilde ik hetzelfde vak gaan uitvoeren zoals dat werd bedreven door een aantal flapdrollen die mijn gesprekspartner waren geweest en zichzelf Recruiter noemden?

Ik heb de stap in 2003 genomen en vind dat ik een geweldig beroep heb.

Wat sinds die tijd de belangrijkste gedragsregel is binnen ons bedrijf is, is een simpele: Behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Klinkt eenvoudig en is eenvoudig zal je denken. Zolang je te maken hebt met een “goede” kandidaat die uiteindelijk bij een klant wordt geplaatst zijn wij “een goede partij” en zijn wij “goede” Recruiters en blijkt de kandidaat “buitengewoon sympathiek”. Maar wat nou als gedurende het proces de kandidaat niet helemaal de juiste blijkt te zijn in het licht van de vacature? Dan begint naar mijn mening juist voor ons Recruiters een belangrijk gedeelte van ons werk. Neem dan de tijd om de kandidaat in te lichten en vragen te laten stellen. Luister naar zijn vragen, opmerking en teleurstelling. Wees daarin met name empathisch en overtuig jezelf ervan dat je binnen je mogelijkheden de kandidaat goed hebt geïnformeerd en het proces goed met hem/haar afsluit. Lukt mij dat altijd? Ik weet zeker van niet maar ik probeer het iedere keer wel. Want ikzelf zou in een dergelijke situatie ook zo behandeld willen worden!

Maar ik meen dat het onethisch is en niet gepast om alleen energie te steken in kandidaten die “leuk” zijn. En naar mijn mening gebeurd dat veel te veel in onze industrie.