Soms moet je ze laten gaan
[[image:schoenenopstrand.jpg::center:0]]
Wat doe je als één van je topmensen aangeeft te kiezen voor het avontuur? Wat doe je als hij dat al lang heeft aangekondigd? En hoe begeleid je iemand op zo’n moment? Zeker terwijl je weet dat hij wellicht echt weggaat. Die vraag moest ik laatst voor mijzelf beantwoorden. En die zal bij menigeen spelen. Graag deel ik mijn overwegingen.
Enige tijd geleden bleek een medewerker hoge ogen te gooien bij een business case wedstrijd. Begeleid door topconsultants werd het businessplan verder opgepoetst. Investeerders sprongen er bovenop. Belangrijk is nog om te melden dat dit één van de toppers binnen de organisatie is. Gelukkig deelde hij de voortgang heel open met mij. Ik was dus continu op de hoogte en heb hem voor die openheid geprezen.
Toen bleek dat de investeerders door wilden zetten. Hij nam een moeilijk besluit en kwam zijn contract opzeggen. Wel wilde hij zijn lopende projecten op nette wijze afbouwen. Hij vroeg of ik een contract voor 25% zag zitten in de komende maanden. Om eerlijk te zijn dacht ik: “Alles is beter dan niks”. Ook wilde ik de achterdeur op een flinke kier laten staan en hem laten voelen dat hij meer dan welkom is. Dus ben ik akkoord gegaan met een contract voor drie maanden voor 25%.
Korte tijd later belde hij mij dat de investeerders toch wat andere gedachten bleken te hebben. Minder wilden investeren etc. In zijn jonge onwetendheid had hij te snel toegehapt en bijna de schepen achter zich verbrand.
Dat had ik deels aan zien komen, vandaar die flinke kier in de achterdeur. Hem hiervoor waarschuwen heb ik enigszins geprobeerd. Maar iemand met zoveel focus krijg je niet snel op andere gedachten. En dat is wellicht maar goed ook. Nu heeft hij zijn kansen ervaren en heeft hij ook de andere kant van de medaille gezien. Volgende week meldt hij zich gewoon weer op het werk!
En wat mij betreft zonder gezichtsverlies. Ik vind het mooi dat hij zoiets moedigs heeft geprobeerd. Op geen andere manier had hij in een paar maanden zo veel kunnen leren. Zo zie je maar dat het soms beter is om iemand te helpen als hij wil gaan. De weg terug is dan makkelijker!
@Peter: Ik zeg altijd dat het meer zegt over een bedrijf hoe ze afscheid nemen van hun mensen dan hoe ze ze binnenhalen. Dat heb je hier maar weer eens mooi mee bevestigd.
De afgelopen dagen heb ik meer dan ooit weer over alumni beleid gesproken en zelden zoveel mensen die het eens waren met mijn stelling: ‘de meest ondergewaardeerde asset in het Nederlandse bedrijfsleven zijn je ex medewerkers’.
Je bewijst maar weer dat het ook ‘anders’ kan en je daar veel profijt van kan hebben. Mijn eerste vraag is nu wel: hoe ga je hem begeleiden? Hij heeft duidelijk die ambitie, ga je hem nu helpen om (al dan niet binnen je bedrijf) zijn droom voor het zelfstandige ondernemerschap waar te maken?
@Bas: Een terechte vraag. Er speelt natuurlijk meer dan ik in mijn artikel kwijt kon. We gaan nog een paar zeer intensieve gesprekken voeren en ook weten we beiden dat hij een stevige rol binnen het bedrijf in kan gaan vullen.
@Bas Westland: Dank! Waardeer ik zeer.
Ook hier is een update op zijn plaats. Nu meer dan een jaar later functioneert de persoon in kwestie als mijn rechterhand. Dat gaat met vallen en opstaan en ook heeft hij nog genoeg te leren. Maar voor mij toont het aan dat we destijds het juiste besluit hebben genomen. Een toekomstig aandeelhouderschap is met hem inmiddels besproken.