Hallo en welkom! Hier kun je inloggen of registereren.
Het kat en muis spel….
In: Werving en Selectie | Door Stephanie
27 sep 2006
In Nederland zijn ICT’ers meester in het spelen van het kat en muis spel….Wat bedoel ik hiermee?
In de nieuwsbrief van de computable van 26 september jl. staat dat slechts 14% van de ICT’ers actief op zoek is naar een nieuwe baan. Wel zegt driekwart van de ict’ers in te zijn voor een betrekking bij een andere werkgever. Huh?
Met andere woorden, ze zijn zelf niet actief op zoek, maar als je dan toch met iets interessants op de proppen komt dan hebben ze eventueel wel interesse…. Dit is het kat en muis spel. Ik ben niet op zoek, maar als jij met een baan komt die mij aanspreekt, dan zal ik bepalen of ik reageer of niet. Hoe kan dit? Ik heb in mijn (nog korte) werkende leven diverse functionarissen moeten werven, maar op de een of andere manier springen ICT’ers er aan alle kanten uit.
Wil je je CV opsturen? “Ja, daar heb ik vanavond wel even tijd voor…denk ik…” Je raad het al, volgende dag alles behalve een CV. Maar weer eens bellen, voicemail…, inspreken, niet terugbellen en na veel vijven en zessen wordt het ei eindelijk gelegd! Overigens betekent dit gedrag geenszins dat hij/zij niet geinteresseerd is in de baan…het heeft op dat moment gewoon geen prioriteit! In het begin was ik met stomheid geslagen. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe ik in een dergelijke situatie zou handelen. Maar kon me dan vaak moeilijk verplaatsen. Ik heb geleerd en weet inmiddels het recept: geduld en volhardendheid….De aanhouder wint! Maar jullie moeten mij toch eens helpen, waar komt dit gedrag vandaan?
3 reacties op Het kat en muis spel….
Bas van de Haterd
27 september 2006 om 21:00
IT’ers zijn zeer vreemd volk, inderdaad. Het punt is dat ze in een markt zitten waar veel te veel vraag is en veel te weinig aanbod. Ik merk het ook in mijn persoonlijk omgeving dat er een aantal ‘compleet van de wereld’ zijn. Ook qua salaris (heb ik ook jaren onderzoek naar gedaan), maar men is niet bang van de baan en men beschouwd zichzelf als onmisbaar. De arbeidsmarkt is al jaren onmogelijk in hun voordeel, waardoor het een heel vreemd volk is geworden, voor zover het dat nog niet was.
Begint trouwens al bij de opleidingen. Stage begeleider van ICT student is de enige die ik ooit op bezoek heb gehad waarvan ik dacht: “goh, uit welke goot hebben ze jou vanmorgen gehaald”.
Peter Horsten
28 september 2006 om 15:23
Dit gaat me toch iets te snel. Wie speelt hier het spelletje? Wat verstaan je onder ICT-ers. Met z’n allen gooien we iedereen die iets met ICT doet nogal makkelijk op een grote hoop. Dat lijkt mij echter niet terecht. Op basis van de publicatie constateer ik even dat het hier om zeer technische ICT-ers gaat. Type netwerk/databasebeheerder. Die mensen zijn inderdaad heel erg schaars. Maar bovenal zijn deze mensen behoorlijk honkvast. Positiever gezegd noem ik dit loyaal. Inderdaad zijn die mensen vaak minder happig als ze benaderd worden.
In deze definitie ben ik zelf zeker geen ras ICT-er. Ook ik heb het prima naar mijn zin in mijn baan. Het is dan ook soms gewoonweg vervelend als je weer gebeld wordt “of u iemand kent voor een fantastische functie”. Eigenlijk bedoelt de beller gewoon dat hij mij wil spreken. Zelden ga ik hier op in, maar soms besluit ik toch dat praten geen kwaad kan. De laatste 9 jaar heeft dit echter niet geleid tot een switch. Ik heb het hier nl. gewoon lekker naar mijn zin.
Wellicht dat iets vergelijkbaars ook achter die ICT-ers zit die gewoon lekker op hun plek zitten en dus geen spelletje spelen. Meestal wordt het spelletje gespeeld door de beller, want die wil je uit de tent lokken …
Ton Brouwer
3 oktober 2006 om 19:41
De vraag van Stephanie wegzetten als het gevolg van een overspannen vraagmarkt of verwende ICT’ ers is een te simpele benadering van het probleem.
Ik zit inmiddels 20 jaar ‘in het vak’ en heb bij 7 detacheringsbedrijven gewerkt, van zeer klein tot marktleider. Ik werk graag in de detachering en hou van de afwisseling bij klanten. Aan de andere kant zoek ik ook een bedrijf waar ik mij aan kan verbinden, waar ik ‘bij’ wil horen.
En daar wringt de schoen. In de kern opereren alle detacheerders hetzelfde: een billable driven bedrijfsvoering. Als de markt inzakt slagen ze erin je binnen 2-3 maanden een heel ander gevoel te geven dan toen je solliciteerde / ze je wilden werven. Of als je klus je niet bevalt en je wat anders wil, vind dan maar eens een detacheerder die je werkelijk snel weghaalt bij die klant en de job regelt die je wel wilt hebben!
Het sausje wat ze erover gooien heb je na een paar bedrijven wel door. En dat maakt dat je gereserveerd wordt naar mensen die interesse in je tonen: zien die alleen een interessante marge of zien ze een aanwinst voor het bedrijf?
Vier jaar geleden ben ik geworven door erg enthousiaste mensen van een klein ICT bedrijfje. Een jaar later werd ik ontslagen omdat ze geen nieuwe opdracht konden vinden. Solliciteren in 2003 in de ICT was een hopeloze zaak, tot een klant mij rechtstreeks benaderde: met een potentiele klus op zak had ik 1 week later weer een baan bij een detacheerder.
Mijn conclusie: de laakbare manier waarop met mensen wordt omgegaan in de ICT sector heeft invloed op de houding van de mensen, hun loyaliteit, hun betrokkenheid. Alleen de sterken blijven zichzelf en laten zich niet gek maken.