Hallo en welkom! Hier kun je inloggen of registereren.
Cre
In: Solliciteren | Door Peter Horsten
8 nov 2006
Recent sprak ik iemand die op vervelende wijze opnieuw zonder baan zit. Zijn CV is geen schoonheid. Gemiddeld zo’n 1 tot 3 jaar per functie. Daar struikelt dus zo bijna iedereen over. Het is verder een prima persoon, communicatief vaardig en hij lijkt erg goed te weten wat hij wil. En daar word ik wat voorzichtig. Hij lijkt dit te weten. Gaande weg het gesprek ontdekte ik iets wat ik jammer genoeg vaker tegenkom ……
We zijn even diep gegaan samen. Hoe komt het toch iedere keer dat hij zo snel weer op straat staat? Dit omdat hij in de meeste gevallen ontslagen is, dan wel dat contracten niet zijn verlengd. We constateerden op een bepaald moment dat hij jarenlang heel veel ‘moest’. Hij wilde zich kunnen meten met mensen in zijn omgeving en zou en moest functies hebben die daarbij pasten. Feitelijk heeft hij nooit echt zijn hart gevolgd.
Als hij dan weer eens op straat stond vond hij over het algemeen vrij snel weer een nieuwe baan. En dat was ook nodig, want voor het gezin moet er wel brood verdient worden. Ook nu leek hij weer snel tot een keuze te komen. Hij was al weer laaiend enthousiast over een aantal sollicitatiegesprekken. Ik vroeg mij echter af of deze banen nu eigenlijk wel echt bij hem zouden passen. Weet je nu echt wat je wilt? Of stap je weer in dezelfde valkuil?
“Ja hoor ik weet het echt”, vertelde hij met veel overtuiging. Toen ik het over zijn dromen had nam de overtuiging af. Hij durft eigenlijk niet te dromen. Bang voor wat hij daar ziet? Bang dat hij de verkeerde koers volgt? Bang om zelf het heft in handen te nemen? Hij was opnieuw in zijn standaard valkuil aan het vallen. Er moet brood op de plank komen, dus iedere kans aanpakken. Het vervolg van zijn loopbaan dreigde hem opnieuw te overkomen, in plaats van dat hij actief zijn toekomst aan het creëren was.
Als je echter iets in je leven wilt veranderen, dan moet je het heft in eigen hand nemen. Gelukkig wil hij dat graag. Dat betekent afscheid nemen van ‘oude’ belemmeringen. Dat betekent durf, je moet je overgeven aan het onbekende. Je moet durven dromen en daarna deze dromen verwezenlijken.
Als je wilt dat je dromen werkelijkheid worden, dan worden ze dat ook. Maar dit betekent wel dat je actief je toekomst moet creëren, dat overkomt je niet zo maar. Dat kan door je dromen met je omgeving te delen. Door dit als jouw levensverhaal te vertellen wordt het verhaal steeds scherper en ga je steeds beter ontdekken welke richting je op wilt. En je zult ook merken dat anderen je gaan helpen met de invulling van je droom. Ik vertrouw erop dat zijn carrière dit keer echt de goede kant op gaat.
5 reacties op Cre
Bruno
9 november 2006 om 13:07
Een verhaal dat me raakt, ook door een vlaag van herkenning. Het is namelijk ongehoord moeilijk om je los te maken van de druk die de continu
Bas Westland
9 november 2006 om 23:11
@Peter: Het grappige is dat ik ook nogal een hopper ben geweest (5 banen in 10 jaar) toen ik nog een HR-mannetje was. Inmiddels ben ik al 6 jaar bij mezelf in dienst en dat bevalt wel goed. Wat ik ook kan constateren, al terugkijkende, is dat ik juist de keren dat ik werd ontslagen (ja, drie keer (!) in totaal), ik de beste keuzes heb gemaakt (1e keer: overstap naar IT-sector, 2e keer: overstap van HR naar de lijn/commercie, 3e keer: ondernemer). Achteraf bezien komt dat, omdat je op dat moment juist alle tijd hebt. De druk is van je af en al je energie kun je op solliciteren richten en je hoeft het niet meer ‘naast’ je baan te doen. Tip van de dag: als je een goede baan wilt vinden: zorg dat je ontslagen wordt!
Peter Horsten
10 november 2006 om 21:53
@Bruno: Elke drie jaar switchen zoals in Denemarken vind ik best veel. Is dit dan binnen hetzelfde bedrijf, of echt switchen van werkgever? Zeker binnen grotere bedrijven is snel switchen nl. vrij gebruikelijk. Aan de andere kant, en dat weet ik uit eigen ervaring, heb je ook wel een paar jaar nodig om echt het maximale uit een functie te halen. Ik moet die extreme mobiliteit nog gaan zien. Anders is dit natuurlijk voor mensen die projectmatig werken. Die groep zie ik zeker nog wel toenemen.
@Bas: Ontnuchterend als altijd. Natuurlijk heb je gelijk dat je zonder de beslommeringen van een baan makkelijker kunt zoeken. Maar zoals Bruno ook aangeeft neemt dan voor velen wel de druk toe om weer snel iets te vinden i.v.m. de continuiteit.
Bas van de Haterd
16 november 2006 om 22:55
Drie jaar is toch gemiddeld voor een hoger opgeleide in Nederland. Ik hoor veel mensen van begin 30 zeggen, tja ik zit hier al 7 jaar, niet echt goed voor mijn carri
Chantal Tak
5 december 2006 om 16:01
Peter, als je nog een baan zoekt… Mooi verhaal en klopt aan alle kanten. Sleutelwoord in deze is volgens mij loyaliteit, aan jezelf en aan je werk. Voor een baas of zelfstandig, dat maakt niet zoveel uit.\n