Hallo en welkom! Hier kun je inloggen of registereren.
In: Werving en Selectie | Door Suzanne
21 sep 2006Hoe vaak maak ik toch niet mee dat in discussies over werving & selectie er een soort gedachte aan de tafel ontstaat dat ‘wij als werkgever’ of ‘wij als W&S bureau’ wel eens even zullen bepalen wat en hoe de kandidaat zich moet gedragen.
En hoe laat, wanneer en waarom hij wel of niet op gesprek moet komen. En oh ja, ook nog eens met hoeveel salaris hij wel of niet genoegen moet nemen. Het idiote wegtypexen (ja soms nog letterlijk!) van contact gegevens op CV’s die je via uitzendbureaus krijgt. Het is allemaal zo bezitterig: alsof ieder ander dan de persoon in kwestie bepaalt met wie en op welke basis hij zaken kan doen met een werkgever….
Alsof zijn of haar CV niet gewoon van hem of haar is. En alsof hij of zij niet heel goed ZELF kan bepalen wat de volgende stap moet zijn in het proces van je loopbaan ontwikkelen. Tuurlijk, soms weet ie het ook niet. Doet ie iets onhandigs, of heeft hij/zij extra info of advies nodig. Daarin en op die momenten kunnen bureaus en potentiele werkgevers het verschil maken. Zich onderscheiden van de concurrentie. Door bijna faciliterend, ipv sturend op te treden. Helaas gebeurt het nog niet vaak genoeg. Zo zat ik laatst bij een interessant gezelschap van gerenommeerde ICT bedrijven aan tafel tijdens een discussie over het snel vinden van gekwalificeerd personeel. Het ging alleen maar over het doorschuiven van kandidaat X en Y naar bedrijf A en B. Terwijl de call for action om snel, slim en vaardig op de interesse en beschikbaarheid van een potentiele nieuwe werknemer in te springen toch echt helemaal ligt bij die aanstaande werkgevers! Niet door elkaar onderling om de beurt een CV toe te sturen, maar door de kandidaat te laten bepalen bij wie en waarom hij ergens wil werken en daar snel op in te springen. En dan vervolgens potentieel met 5 bedrijven tegelijk met dezelfde kandidaat in gesprek te gaan.
Zo werkt het, ook op de arbeidsMARKT. Consumer control. Toch?
5 reacties op Consumer Control!
Bas Westland
22 september 2006 om 11:56
Hi Suzanne, Mmmm, dit voorbeeld komt me bekend voor
Anderzijds vind ik het vaak schokkend om te merken hoe slecht kandidaten vaak zelf in staat zijn om richting te geven aan hun carri
Richard Verbeek
22 september 2006 om 12:40
Hoi Suzanne, is het niet zo dat veel recruiters worden afgerekend op het aantal kandidaten dat ze voorstellen aan de opdrachtgever en uiteindelijk voor het grootste deel pas beloond worden na plaatsing van een kandidaat?
Suzanne
25 september 2006 om 15:15
Haha Bas, je was er niet eens bij. Je hebt een punt dat veel mensen het ook niet precies weten, wat hun volgende stap zou moeten zijn en hoe ze zichzelf in die richting kunnen presenteren. Mijn punt was nou juist dat onderscheidende werkgevers/bureaus daar het verschil kunnen maken: door de verantwoordeiljkheid voor die volgende stap ook echt bij de kandidaat te leggen/laten liggen ipv ‘over hem heen’ te gaan bepalen wat voor gedrag van de kandidaat direct in hun belang is. Of ben ik te idealistisch? Nu jij weer…
Suzanne Ekel
25 september 2006 om 15:17
Hoi Richard, leuk punt in deze kwestie: de verhouding inspanning/resultaat gerichte beloning van bureaus. Doet mi niks af aan het onnodige fenomeen ‘Deze kandidaat is van mij’ dat zowel door werkgevers als door bureaus soms wordt gehanteerd. Toch?
Bas Westland
25 september 2006 om 20:38
Hi Suzanne, Uiteraard ben je idealistisch en dat ben ik ook. Ik wil namelijk duurzame matches tot stand brengen en geen hit-and-run bemiddelaar zijn, daamee cre