Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat het afgelopen jaar niet het makkelijkste jaar uit mijn carrière was. Achteraf was het wel een ongelooflijk boeiend jaar.

Gedwongen door de omstandigheden moesten ook wij helaas afscheid nemen van collega’s. Iedere collega had z’n eigen verhaal. Afscheid nemen van de één was makkelijker dan van de ander.

Eind 2009 constateerden wij tekenen van economisch herstel. Begin dit jaar moesten we al weer ‘nee’ verkopen.

Samen met een aantal projectmanagers hadden we besloten ons voorlopig te concentreren op het opleveren conform onze afspraken zonder mensen aan te nemen.

Lange tijd ging dit behoorlijk goed, maar zo’n maand geleden moesten we besluiten toch weer te gaan werven. We hadden inmiddels meer opdrachten dan we aankonden. En ook onze organisatie heeft een bepaalde minimum omvang nodig om gezond te blijven.

Na de ervaringen van vorig jaar was dit besluit extra spannend. We hebben het weloverwogen genomen. We willen immers niet over enige tijd weer mensen ontslaan.

De toekomst blijft echter onzeker. Wat doet de economie? Wat is de impact van de Euro schommelingen? Niemand die het kan voorspellen. En dat is ook meteen het mooie aan ondernemerschap.

Dit alles maakte afgelopen maandag ook zo spannend. Is dit het begin van betere tijden? Weten doe ik het niet. De toekomst zal het ons leren.

Nu terugkijkend constateer ik dat het tot een gezonde sanering heeft geleid. Het kaf is van het koren gescheiden.

En dat was een goed leermoment.

In goede tijden worden dit soort maatregelen minder snel genomen, er heerst dan al snel een gedoog cultuur. Maar is dat wel verstandig?

Vorig jaar woonde ik een presentatie bij rondom het managen van softwareontwikkeling. Eén van de sprekers, een goeroe op het vakgebied, gaf in zijn presentatie aan dat van een groep software ontwikkelaars de 30% slechtsten de overige 70% ongelooflijk afremt, belemmert.

Hij gaf het advies om ieder jaar opnieuw van die 30% afscheid te nemen.

Ik vond dit een erg Amerikaanse, onmenselijke benadering.

Ook kon ik binnen onze eigen organisatie zo snel niet zo veel mensen aanwijzen die de rest van de organisatie tegenhielden.

Inmiddels weet ik beter.

We hebben gelukkig geen afscheid hoeven nemen van 30% van de collega’s. In totaal hebben we zo’n 20% ververst. Maar ik weet nu wel zeker dat wij ons nu jaarlijks de vraag gaan stellen welke 30% eigenlijk niet meer bij het bedrijf past.

Ook in goede tijden.

Het is namelijk gewoon waar. Sommige mensen passen op een gegeven moment niet meer bij de organisatie. Dan is het voor beiden partijen beter om uit elkaar te gaan om te voorkomen dat je elkaar gaat frusteren.

Weet u al van wie u dit jaar afscheid gaat nemen? Oh en ja, afscheid nemen dat doet soms ook gewoon pijn.

Bron: Computable.nl

We lijken de ellende echt achter de rug te hebben. Volgens een onderzoek van Ernst & Young gaat de ICT-sector zich herstellen. Laten we dus met elkaar 2009 maar snel als historisch smetje vergeten en vol goede moed en positiviteit beginnen aan 2010. Persoonlijk heb ik wel genoeg van het gezeur over die crisis. Maar denk nu niet dat 2010 business-as-usual wordt. Zo makkelijk zal het niet zijn. Zekerheden zijn er steeds minder. Er gaat wel wat veranderen. Maar wat?

Bas schreef al in zijn voorspellingen dat de arbeidsrelatie vermoedelijk zal wijzigen. Detacheerders zullen het in hun oude vorm steeds moeilijker krijgen en de ZZP-er wordt een gangbaarder model.

Daar zou ik aan willen toevoegen dat in toenemende mate bedrijven ook outsourcing naar landen in Europa overwegen.

Opvallend is dat het voorspelde herstel in de ICT-sector volgend jaar vooral wordt gerealiseerd door het MKB. Computable vermeldt dat Ernst & Young verwacht dat bedrijven groter dan 500 mensen ook volgend jaar nog zullen snoeien in hun bestand van in- en externe ICT-ers. Met name bedrijven tot zo’n 100 mensen zien al weer mogelijkheden voor groei.

De budgetten worden in 2010 voornamelijk bijgesteld voor uitgaven in software. Vooralsnog lijkt men voornemens investeringen in hardware uit te stellen. Op zich is dit plausibel. Via nieuwe en aangepaste software is immers snel additionele functionaliteit te realiseren wat bijdraagt aan mogelijk nieuwe omzet.

Als ICT-er met kennis en ervaring van software(-ontwikkeling) is het dus in toenemende mate verstandig om ook het MKB te overwegen als werkgever. Zelf heb ik nu drie jaar geleden de stap gemaakt van grote bedrijven en overheidsinstanties naar het MKB en daar heb ik geen seconde spijt van.

Binnen het MKB praat je met de beslisser, heb je meer invloed, worden besluiten sneller genomen en je toegevoegde waarde is direct duidelijk.

Het grootste bezwaar is mogelijk het carrière perspectief. Binnen het MKB zijn de mogelijkheden voor opleiding en coaching nu eenmaal beperkter en ook is er geen gedefinieerd functiepad voorhanden. Maar aan de andere kant heb je veelal wel de vrijheid om je eigen functie te vormen.

Wellicht moet je dus maar als ZZP-er binnen het MKB aan de slag, dan kun je meerdere klanten bedienen en op die manier je werk erg uitdagend houden!

Hoe denk jij over het MKB? Geef hieronder je reactie! Ook vind ik het leuk om deze discussie via Twitter voort te zetten: @PetersOpinion.

Hoewel critici zeggen dat het platform weinig bereikt, doet het toch hele leuke dingen. Zo is er nu het Ondernemersgilde.

Eigenlijk geheel in lijn met de degelijke uitstraling van Balkenende en passend ook bij zijn oproep om de VOC-mentaliteit te laten herleven, worden de antieke gildes nieuw leven ingeblazen. Volgens het Innovatieplatform zijn Gildes “plekken waar kennis en vakmanschap van oudsher worden overgedragen, van meester op gezel.” En dat past weer wonderwel bij deze tijd. Zeker nu door de vergrijzing veel kennis verloren dreigt te gaan. Ouderen medewerkers zouden jongere collega’s bij de hand moeten nemen en hun kennis over moeten dragen. Overigens zal dit lang niet voor alle functies en beroepsgroepen opgaan. In sommige gevallen zal het de jongere zijn die de oudere iets leert….Zeker als we het over internet en communicatie hebben.

Maar goed, even terug naar de Ondernemersgildes. Wat is de bedoeling? Ondernemers uit het kleinbedrijf (0,5 – 2 miljoen omzet) kunnen meedoen aan een tweejarig programma. Tijdens dit programma worden ze gecoacht, komen ze in aanraking met financiers en profiteren ze van de kennis van docenten en studenten van onder andere de Universiteit van Amsterdam. Het Gilde is dus een plek waar financiering, contacten en kennis samenkomen, waar ondernemerschap wordt gestimuleerd. Dat is een slim idee. Daar hebben onderwijs én ondernemers iets aan. De aansluiting van het onderwijs op het ondernemerschap kan immers nog altijd beter.   

Het programma is nu nog beperkt tot Amsterdam en er mogen 15 ondernemers deelnemen. In 2012, zo is het plan, wordt dit Gilde in alle universiteitssteden aangeboden.

Het is natuurlijk altijd goed om ondernemers, kapitaal en kennis in een netwerk bij elkaar te brengen. Ik vraag me echter wel af of dit niet een druppel(tje) op de gloeiende plaat is. Dit kan toch makkelijk op grotere schaal worden georganiseerd? De MKB Krachtcentrale, ook een initiatief van het Innovatieplatform, is wat dat betreft een hele goede stap in de richting. Kennis wordt beschikbaar gesteld voor iedereen, op een openbaar platform.

Maar, ok, ik tel mijn zegeningen. Ik wacht af totdat het Gilde actief wordt in Rotterdam en sluit me er dan snel bij aan. Nu nog wel even mijn omzet verveelvoudigen….

Picture credits: Flickr.com

Vorige week schreef ik al dat ik een wat ongebruikelijk besluit had genomen. Ik gaf aan dat ik tijdens een ontslaggesprek het gevoel kreeg de makkelijke weg te kiezen. Deze week bleek tijdens een coachingsgesprek met de betreffende collega hoe terecht dit gevoel was. Tijdens een geweldig goed gesprek gaf ze heel veel terugkoppeling over het functioneren van onze organisatie en hoe we bepaalde zaken kunnen verbeteren.

Hoe ziet je leven er uit over 10 jaar?

Tijdens het vorige gesprek had ik mijn collega gevraagd om eens goed na te denken over haar leven en vooral hoe ze zou willen dat dit er over een jaar over 10 uitziet. Ik doelde daarmee op haar hele leven, dus inclusief gezin, huis, hobby, materiële zaken, geld, carrière, etc. Ik gebruik deze aanpak vaker om mensen uit hun dagelijkse denken te halen, ze te confronteren met hun dromen. De persoon in kwestie is ook behoorlijk artistiek, dus ik had haar uitgenodigd het in beelden uit te werken. Twee mood boards waren het resultaat en leiden tot een heel leuk gesprek.

Moeilijk om te kiezen

Tijdens het gesprek werd heel snel duidelijk dat ze ambitieuzer is dan wat ze dagelijks laat zien. Ook gaf ze aan een eigen bedrijf te willen beginnen. In Polen is dit iets wat heel veel voorkomt. Mensen werken in de avonduren aan hun eigen bedrijf. Iets wat je in Nederland voor mijn gevoel vooral onder vaklui ziet. Een belangrijke beperking hiervan is, dat men op kantoor vaak net niet dat nodige stapje extra doet. Maar vooral ook dat men niet echt investeert in persoonlijke carrièregroei. De focus is in mijn ogen te veel gericht op korte termijn inkomen. Op zich is deze problematiek al een aparte blog post waard.

Haar dromen input voor ons bedrijf

Tijdens het gesprek bleek dat ze eigenlijk helemaal geen eigen bedrijf wil starten. Het liefst werkt ze binnen de veilige muren van een bestaand bedrijf. In haar mood board stond vrij duidelijk hoe zo’n bedrijf er uit zou moeten zien. Voor mij was het niet moeilijk om de delta’s met onze organisatie te achterhalen. Voor mijn collega was het echter erg moeilijk om deze verschillen direct te benoemen. Daarvoor ben ik dan toch te veel haar baas. Via een behoorlijke omtrekkende beweging liet ik haar indirect benoemen wat er nu niet goed is. Dat was een erg in de ‘je-vorm’ gesprek. Bij iedere zin leerde ik meer. Ik heb haar dan ook hartelijk bedankt voor dit coachingsgesprek en voor het feit dat ze ook mij heel veel heeft laten leren. En heel veel dingen die zij wil, wil ik ook.

Plaatjes zeggen meer dan 1000 woorden

Ook heb ik geleerd dat ik in coachingsgesprekken vaker een mood board ga gebruiken. Voor Poolse mensen is het namelijk erg moeilijk om direct te zijn. Plaatjes deden deze keer wonderen. Mocht je dus in een wat vastgelopen coachingsgesprek zitten, laat de persoon thuis een mood board maken. En probeer er zelf ook van te leren!