Hallo en welkom! Hier kun je inloggen of registereren.
Aanval op de
In: Arbeidsvoorwaarden | Door Peter Horsten
30 okt 2006
Het straatbeeld van India wordt naast de altijd drukke wegen met de vele riksja's voornamelijk bepaald door koeien die midden op straat het verkeer hinderen. Ze lopen overal in India vrij rond en liggen rustig midden op de weg. Dwars en onverstoorbaar herkauwend, terwijl het drukke verkeer met hoge snelheden langsraast. Deze koe iets misdoen is in India niet toegestaan. Maar ook hier vervagen normen. De aanval op de “Heilige Koe” is begonnen, in ieder geval in Nederland.
Jarenlang was de Nederlandse “Heilige Koe”, de leaseauto, net zo onaantastbaar als de Indiase. Daar lijkt nu echter verandering in te komen. Ordina heeft aangekondigd om voor een deel van het personeel de leaseauto af te schaffen. Dit moet de concurrentiekracht van Ordina ten opzichte van Indiase bedrijven en bedrijven in andere lage lonen landen verbeteren.
Uit mijn persoonlijke HR-verleden weet ik dat de leaseauto onder ICT-ers een zeer gevoelig onderwerp is. Een significante groep sollicitanten weegt de leaseauto, en dan vooral ook keuzevrijheid ten aanzien van het model, zeer zwaar mee bij de beoordeling van het arbeidsvoorwaardenpakket. Tot vervelens toe heb ik hier soms discussies over gevoerd omdat ik het soms wel mooi genoeg vond. Inmiddels heb ik dit fenomeen min of meer geaccepteerd.
Eind jaren negentig was het nog onderscheidend om een leaseauto aan te bieden. In de turbulente hoogtijdagen rond het jaar 2000 werd je als werkgever in de ICT niet eens meer serieus genomen als je een voorstel deed zonder leaseauto. Iedereen kent vermoedelijk nog wel de voorbeelden. Je ging solliciteren naar een ICT-functie. Op één dag drie gesprekken en dan mocht je met contract en leaseauto de showroom verlaten. De gekheid ten top, maar dat werd wel min of meer de nieuwe standaard.
De afgelopen jaren ging het in Nederland wat minder. Dat was een mogelijkheid om weer te beknibbelen op de arbeidsvoorwaarden. De leaseauto moest op diverse plaatsen worden ingeleverd. Het tij is echter aan het keren. De ICT-markt trekt aan. De concurrentie om de schaarse specialisten is in volle gang. Naar verwachting zullen er over vier jaar in de ICT-sector zo’n tienduizend onvervulbare vacatures zijn. Dat vind ik persoonlijk dus niet het moment om te gaan knibbelen aan een arbeidsvoorwaardelijke component die de betrokken medewerkers hoog waarderen.
Ik ben dan ook erg benieuwd hoe Ordina dit denkt te gaan realiseren. Nog even los van de arbeidsrechtelijke vraag. Want je kunt een secundaire arbeidsvoorwaarde niet zo maar afnemen. Ook vrees ik dat het Ordina niet populairder maakt als werkgever. Volgens een artikel in Automatiseringsgids probeert Ordina het verloop terug te brengen van 15% naar hooguit 12%. Opvallend om dat met zo’n drastische maatregel te komen. Het lokkertje om de leaseauto in te leveren is de mogelijkheid om thuis, of dicht bij huis te werken. Maar ja, daar ga je niet mee op vakantie en daar kun je toch niet echt mee bij je vrienden aankomen …..
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een groot voorstander van thuiswerken. Ik geloof er echter niet in dat mensen dat fulltime gaan doen. We zijn en blijven sociale dieren en hebben dus behoefte aan contact. Dat is een hele belangrijke emotionele arbeidsvoorwaarde. Feitelijk lever je met deze constructie dus twee belangrijke arbeidsvoorwaarden in. Ik ben erg benieuwd hoe de markt hier over denkt.
6 reacties op Aanval op de
Bas Westland
1 november 2006 om 11:30
@Peter: Nou, het ligt niet alleen gevoelig bij ICT-ers. Ik ben zelf compleet auto-verslaafd, dus ik zou het ook niet leuk vinden om mijn kanlrode gechiptunede VM Multivan (tsja, vrije keuze, h
Suzanne Ekel
1 november 2006 om 21:17
Hoe zit het nou met die AGO onderzoeken enzo waaruit toch steeds maar weer blijkt dat met name seniore ICT-ers juist de werkomstandigheden (sfeer enzo) en de inhoud (lees de uitdaging) reden vinden om van baan te wisselen, in ieder geval meer dan gemiddeld Nederland?
What makes an IT professional tick? Tell me!
Peter Horsten
1 november 2006 om 21:56
Ik ben het er helemaal mee eens dat er meer is. Naast primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden heb ik het ook altijd graag over de meer “emotionele” (voor)waarden. Ik heb gemerkt dat die ook heel belangrijk worden gevonden en voor menigeen zijn deze gelukkig zelfs doorslaggevend. Maar van alle overige zaken staat de leaseauto, wellicht als statussymbool (??hoor ik graag jullie mening ook over), toch vaak wel erg hoog. Naar mijn mening te hoog.
Zoeken naar passende mobiliteit hoor ik ook vaak als wens. Dichter bij huis werken is veel vernomen onder dertigers, zeker als er kinderen komen, en ja, ook ik heb een paar jaar echt genoten van beperkt woon-werk verkeer.
Kortom, het blijft zoeken naar maatwerk, terwijl het voor de organisatie plezieriger is om te werken met “standaard” pakketten. Maar om zomaar even een arbeidsvoorwaarde “af te pakken”, want daar lijkt het hier een beetje op, dat gaat mij te ver.
Bas Westland
2 november 2006 om 10:05
In de Automatiseringsgids (http://automatiseringgids.sdu.nl/ag/nieuws/nieuws/toon_nieuwsbericht.jsp?di=279409) lees ik net dat de Tweede Kamer een regeling heeft aangenomen die het thuiswerken fiscaal aantrekkelijker maakt door de vergoeding van internet en telefonie vrij te stellen.
Peter Horsten
2 november 2006 om 11:08
Dat is een mooie stap, maar blijft toch kruimelwerk. Wat kost zo’n verbinding vandaag de dag nog? Daar zit hem denk ik ook helemaal niet het probleem met thuiswerken.
We zouden over thuiswerken overigens wel een apart artikel kunnen openen. Zal zeker tot veel discussie kunnen leiden. Denk ik even over na, want daar heb ik nog best wel wat materiaal voor liggen.
marco
28 mei 2008 om 13:46
het is inderdaad een mooie stap alleen de file’s zijn ook steeds meer aan het worden. Dus meschien is de trein nog niet zo slecht als die vergoed wordt.