Afscheid nemen doet pijn

Je staat voor een grote beslissing in je carriere. Meer of minder gedwongen ga je wisselen van baan. Wat doet dit met je? Wat gaat er in mensen in vergelijkbare situaties om. Hoe loop je dit aan? Mensen die op dit punt staan zullen deze overwegingen herkennen. De komende periode zal ik hier uit mijn persoonlijke ervaringen gaan putten. Het roer is namelijk om.

Vaak spreek/begeleid ik mensen die zich rondom een keerpunt in hun carriere bevinden. Persoonlijk vind ik dit altijd hele inspirerende gesprekken en uit de terugkoppeling blijkt dat vaak wederzijds te zijn. Het levert ook veel input voor mijn blogartikelen en dat resulteert inmiddels weer in meer gesprekken. Mede op verzoek van Bas zal ik de komende periode ook mijn eigen persoonlijke ervaringen inbrengen. In februari start ik namelijk (samen met een businesspartner in NL) mijn eigen bedrijf in Polen. We gaan daar software ontwikkelen voor Nederlandse bedrijven. Zie voor meer info onze website.

Zo vanzelfsprekend als het inmiddels allemaal lijkt, de trein dendert namelijk voort, was het enige tijd terug helemaal niet. Het besluit om iets in Polen te gaan doen hebben mijn partner (zij is Poolse) en ik ongeveer een jaar geleden genomen. Het ook daadwerkelijk gaan doen is een ander verhaal. Je moet dan namelijk praktische zaken gaan scheiden van emotionele. Even een voorbeeld: Je wilt weg en eigenlijk zit je er al, maar je huis is nog niet verkocht …… Onze eerste neiging was: wachten. Dat kun je echter niet volhouden, zeker niet als je klanten hebt die zaken met je willen doen.

Na het besluit aan je omgeving vertellen dat je weggaat is ook nog niet makkelijk. Hoe ervaren familie en vrienden het? De ene vindt het leuk, de ander spannend en de volgende uit het niet zo, want die vindt het wellicht jammer/vervelend. Mijn werkgever was op de hoogte van onze plannen. Na negen jaar vertellen dat je weggaat was voor mij nog best moeilijk. In mijn geval was het een beperkt rouwproces waar ik even doorheen moest, ik was namelijk achteraf gezien al enige tijd afscheid aan het nemen. Anderen hebben dit rouwproces vaak in kortere tijd te verwerken. Ook mijn huidige opdrachtgever vertellen dat ik het project niet afrond was niet makkelijk. Inmiddels is dit allemaal achter de rug en richten we ons op de toekomst.

Het is nu nog even “twee banen” parallel draaien. Zeker omdat we met het hele gezin emigreren lijkt het soms alsof we allebei drie banen hebben: huidige werkgevers, nieuwe werkgever/eigen bedrijf en ons eigen verhuisproject. Dan komt er even veel op je af. Zorgen voor tijdige rust is dan een noodzaak heb ik recent weer ervaren. Mijn lijf gaf het op en stuurde me een week naar bed: bijkomen. Dit soort dingen doen echt meer met een mens dan je wilt geloven. Op zich niks nieuws, vertel ik altijd aan iedereen. Dit allemaal zelf weer eens ervaren is wel weer leerzaam.

De wijze lessen ga ik via EmploIT met jullie delen. Ook vanuit Polen blijf ik actief mijn bijdrage leveren. Het werven/begeleiden van mensen is daar namelijk echt weer een ander vak. Ik denk dat het leerzaam is om deze praktijk naast de Nederlandse te leggen.