Contradictio in terminis; recruitment en ethiek.
Uit veel gesprekken met opdrachtgevers en kandidaten lijkt de combinatie ethiek en recruitment bijna per definitie een tegenstelling. Voordat ik zelf recruiter als professie aannam zat ik met enige regelmaat “aan de andere kant van de tafel”. Ik waardeerde mijn gesprekspartners de recruiters van het bureau of het bedrijf zeer verschillend: van innemend tot onprettig, van kundig tot slecht geïnformeerd, van correct tot onbetrouwbaar. Zoals vaak zijn een aantal negatieve ervaringen goed in mijn geheugen gebleven en moest ik meer dan twee keer nadenken toen ik gevraagd werd te komen werken voor ICT Career. Wilde ik hetzelfde vak gaan uitvoeren zoals dat werd bedreven door een aantal flapdrollen die mijn gesprekspartner waren geweest en zichzelf Recruiter noemden?
Ik heb de stap in 2003 genomen en vind dat ik een geweldig beroep heb.
Wat sinds die tijd de belangrijkste gedragsregel is binnen ons bedrijf is, is een simpele: Behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden. Klinkt eenvoudig en is eenvoudig zal je denken. Zolang je te maken hebt met een “goede” kandidaat die uiteindelijk bij een klant wordt geplaatst zijn wij “een goede partij” en zijn wij “goede” Recruiters en blijkt de kandidaat “buitengewoon sympathiek”. Maar wat nou als gedurende het proces de kandidaat niet helemaal de juiste blijkt te zijn in het licht van de vacature? Dan begint naar mijn mening juist voor ons Recruiters een belangrijk gedeelte van ons werk. Neem dan de tijd om de kandidaat in te lichten en vragen te laten stellen. Luister naar zijn vragen, opmerking en teleurstelling. Wees daarin met name empathisch en overtuig jezelf ervan dat je binnen je mogelijkheden de kandidaat goed hebt geïnformeerd en het proces goed met hem/haar afsluit. Lukt mij dat altijd? Ik weet zeker van niet maar ik probeer het iedere keer wel. Want ikzelf zou in een dergelijke situatie ook zo behandeld willen worden!
Maar ik meen dat het onethisch is en niet gepast om alleen energie te steken in kandidaten die “leuk” zijn. En naar mijn mening gebeurd dat veel te veel in onze industrie.
Ik ondersteun je stelling van harte. En mochten mensen geen boodschap hebben aan de ethische kant van je verhaal, dan zouden ze zich correct moeten gedragen uit puur eigen belang. Het is altijd mijn uitgangspunt dat ik iedereen met een goed gevoel naar huis wil laten gaan na een gesprek of bij afronding van een procedure. Ook dat zal niet altijd lukken, maar beter goed geprobeerd, dan slecht afgerond.
Het eigenbelang zit hem in het feit dat iedere kandidaat die je spreekt zich ook een mening over jou en je bedrijf vormt. Als die slecht is, krijg je snel een slechte naam. Is die goed, dan kan dit tot nieuwe introducties leiden.
Kandidaten die ik afwijs krijgen vaak van mij een advies mee. Hierop heb ik al heel vaak positieve feedback gekregen.